Przekwalifikowanie to niestety bardzo realny problem naszego rynku pracy. Z jednej strony szybko rośnie wskaźnik Polaków legitymujących się wyższym wykształceniem (a wraz z nim ich ambicje zawodowe), z drugiej obniża się jakość i wartość tego wykształcenia. 

Jednocześnie wśród ogłoszeń o pracę przeważają oferty skierowane do osób z wykształceniem średnim (i średnim zawodowym).

Przekwalifikowani kandydaci często mają żal o to, że nie chce im się dać pracy, nawet takiej „byle jakiej”. Są bezrobotni i przestają przebierać w ofertach. Nie interesuje ich, że ta praca znudzi ich po 4 miesiącach, bo to przecież nie ich problem.  Chcą się gdzieś „zaczepić”, a potem będą rozglądać się za „czymś bardziej ambitnym”.

Chociaż rozumiem to z ludzkiego punktu widzenia, to trudno nie zauważyć, że dla pracodawcy miesiące, w których zatrudnia taką osobę to stracone miesiące. I pieniądze, które mógłby zainwestować w lepiej dopasowanego do stanowiska pracownika i czas.

Ludzie rekrutujący do pracy znają swoją organizację, znają stanowisko i oczekiwania wobec pracownika. Warto im zaufać w kwestii dopasowania organizacyjnego. Komuś łaknącemu pracy jak wody może oczywiście wydawać się, że jest świetnym kandydatem na to stanowisko i że wszystko mu będzie w nim odpowiadać.  Ale tak naprawdę nic o tej pracy nie wie, bo ocenia ją z zewnątrz.

Dlatego warto mieć więcej zaufania do tych, którzy są w środku firmy i są bogatsi o informacje, których Ty jako kandydat do pracy nie posiadasz.

Jeśli ktoś powie Ci, że nie może Cię zatrudnić, bo masz za wysokie kwalifikacje, to podziękuj mu za uczciwą informację zwrotną. Przynajmniej nie musisz zastanawiać się, co z Tobą jest nie tak:).

Wówczas masz dwa wyjścia – albo aplikować do pracy na stanowisko adekwatne do Twoich ambicji zawodowych, albo… pozbyć się ambicji. To bowiem, co często nazywane się „przekwalifikowaniem” to ambicje zawodowe kandydatów, o których pracodawca wie, że nie będzie w stanie spełnić, ani teraz ani w przyszłości.