::. Dlaczego pracodawcy pytają o oczekiwane wynagrodzenie?

Pani Angeliko,

Pani wywody i porady motywaują mnie do nauki języków i szybkiego wyjazdu zagranicę. Niczego więcej. Firma nie podaje wynagrodzenia w ogłoszeniu, bo to zniechęci kandydatów. Dziękuję bardzo za takiego szefa jak Pani. Nie ma dobrych pracowników, żyjących poniżej minimum socjalnego. Kolejną bzdurą jest twierdzenie, że w Niemczech nie podają wysokości wynagrodzenia. Na dzień dobry usłyszałam, ile będę zarabiać, zanim zdołałam otworzyć buzię.
Pani Angeliko, skoro Panią nie obchodzą kredyty pracowników, ich dzieci, współmałożnkowie, rodzice, problemy życiowe, to na jakiej podstawie domaga się Pani szacunku i wyrozumiałości od podwładnych? Dlaczego ma intersować mnie sukces firmy, która widzi we mnie jelenia, zasuwającego za 1200 zł brutto? Pani porady powinny być publikowane w cywilizowanych krajach typu Kanada czy Wielka Brytania. Proszę zapoznać się z teorią Maslowa. Jeżeli człowiek ma pieniądze na wczasy, własne mieszkanie, dobre jedzenie, to dopiero myśli o satysfakcji i samorealizacji. Znam nauczycieli z powołania, którzy po ukończeniu studiów mieli głowę pełną pomysłów i marzeń, a teraz bluzgają, biorą leki antydepresyjne, są przemęczeni, zastanawiają się, czy nie lepiej żyć tylko z korepetycji. Nie samym chlebem człowiek żyje, lecz nie wmówi mi Pani, że osoba zarabiająca 1300 zł brutto będzie szczęśliwa i zadowolona, nawet, jeśli wybrała daną firmę z przyczyn idealistycznych, a nie ekonomicznych. Liczy Pani na to, że, jeżeli nie opublikuje Pani w ogłoszeniu wysokości wynagrodzenia, to zawsze przyjdzie jakiś frajer, nieświadomy tego, ile mógłby zażądać. Zawsze też znajdą się desperaci, którzy dojdą do wniosku, że 1200 brutto lepsze niż nic. Ile można pożyczać od znajomych i siedzieć na garnuszku rodziców. Ponadto utajnianie wynagrodzeń powoduje kwasy w zespole.
Jeżeli wiem, że zarabiam tyle samo, co inna osoba o takich samych umiejętnościach i doświadczeniu, to nie mam powodów do frustracji. Ale jeżeli ktoś odkryje, że zarabia mniej,a wykonuje dokładnie tą samą pracę i ma taki sam staż, to może zakończyc się to pozwem sądowym o dyskryminację. Uważam, że poważny, rzetelny pracodawca już w ogłoszeniu zamieszcza informacje o wynagrodzeniu, godzinach pracy. Standardowe ogłoszenie w Polsce wygląda tak: spis wymagań i oczekiwań. No i frazes w stylu: atrakcyjne wynagrodzenie i praca w miłej atmosferze. Pięknie. Tylko, skoro to wynagrodzenie jest aż tak atrakcyjne, to dlaczego ogłoszeniodawca nie napisze otwarcie, ile zamierza płacić? Odnoszę wrażenie, że pracodawcy wstydzą się tego, jakie wwarunki oferują, wiedzą, że za tyle, ile płacą, nikt niezdesperowany o wysokim poczuciu własnej wartości, pracować nie będzie. Jeżeli ktoś unika jakiegoś tematu, to jest to dla mnie sygnał ostrzegawczy. Powody, które Pani wymieniła niewiele mają wspólnego z rzeczywistością. Załóżmy, że ktos jest gotów pracować za 1500 netto i podejmuje pracę za tyle. A tu nagle przeczytał w ogłoszeniu, że konkurencja płaci 2000 zł netto. Taki delikwent natychmiast pobiegnie do szefa i zacznie mu udawadniać, że zarania za mało. Lepiej zatem trzymać kandydatów w błogiej nieświadomości i urządzać castingi na zdesperowanych i słabo zorientowanych.
A jakby Pani zareagowała, gdyby zaproponowano Pani pracę za 1200 brutto? Usłyszałaby Pani, że skoro inni godzą się pracować za tyle, to Pani też powinna szanować swego dobrodzieja i nie wybrzydzać.

Joanna

[Odpowiedz]

Angelika Śniegocka Odpowiedź:
Marzec 18th, 2011 at 22:28

Na szczęście w Polsce nie ma obowiązku płacenia takich samych stawek malkontentom i obibokom co pracownikom zaangażowanym. I dyskryminacja nie ma tu nic do tego. Co więcej uważam, że należy dyskryminować płacowo gorzej pracujących, bo niby dlaczego mieliby zarabiać tyle samo co dobrze pracujący, tylko dlatego że mają taką samą nazwę stanowiska i staż pracy?

[Odpowiedz]

Pani Angeliko,

Nie widzę powodów, aby obibokom płacić cokolwiek, należy ich zwalniać i to dyscyplinarnie. Firma to nie Caritas. Wczoraj byłam w banku, aby założyć sobie lokatę, kwota nie była znaczna. Pani policzyła mi, że za taki i taki okres przy takim oprocentowaniu bedę miała tyle a tyle. Ta kwota wydawała się mi zawyżona, coś za piękne, aby mogło być prawdziwe. Z logiki miałam zawsze bardzo dobre oceny, więc uznałam, że trzeba to skonfrontować. Poszłam do innego banku, facet policzył, że będę miała z tego 10 razy mniej. Poszłam ponownie do tej miłej pani i pytam ją, czy jest pewna, że będę miała tyle a tyle. Ona potakiwała, że tak, nie ma o czym tu myśleć. Poprosiłam ją, aby policzyła jeszcze raz, stukała coś na kalkulatorze, znowu coś mi nie grało. Poprosiłam ją,aby pisała na kartce. Coś tam kreśliła. W końcu poprosiłam ją o pokazanie kalkulatora, wyszło tyle, ile tamtemu kolesiowi. Powiedziałam krótko;,, pani jest nieodpowiedzialna, to brak profesjonalizmu”. Ona zaczęła głupio uśmiechać się, że każdy może mylić się. Wtedy usłyszała ode mnie, że bardzo proszę, ale na własny rachunek. Była to pani koło 30, a nie stażystka, która o niczym nie ma pojęcia.
Pytała wcześniej, co studiuję. Kiedy jej powiedziałam, to uznała, że cud stanie się, jeżeli zorientuję się, kiedy ona wprowadza mnie w błąd. Usłyszała ode mnie, że likwiduję rachunek, bo nie mam ochoty na współpracę z bankiem, który kantuje klientów. Nagle zaczęło być gorąco. Już przestali być mili i przepraszać, dotarło do nich, że już nic nie będą ze mnie mieć. Wcześniej ten sam bank przesłał mi kartę do bankomatu na adres zameldowania z dowodu, a ja trzy razy mówiłam w oddziale: żadnej korespondencji na adres zameldowania, bo nie przebywam tam od kilku lat, a jeszcze nie zdołałam wyrobić nowego dowodu. Upewniłam się, czy w bazie danych mają adres do korespondencji. Mieli i zapewniali, że przestrzagają prawa. I co przychodzę po paru dniach i dowiaduję się, że wysłali kartę na adres zameldowania. Pani zrobiła minkę niewiniątka, ktoś pomylił się.
Pani Angeliko, Pani nie chciałaby, aby cokolwiek przyszło na adres właściciela pani dawnego mieszkania. Nikt nie lubi chwalić się za bardzo, gdzie ma konto, zwłaszcza obcym osobom.
Ale przechodząc do meritum sprawy. Jakim cudem tacy pracownicy utrzymali się w pracy w banku? Kto ich przyjął? No, bo rozumiem takie roztrzepanie na Wydziale Historii Sztuki albo w agencji artystycznej. Czy osoba, nieprzywiązująca wagi do cyfr, szczegółów, logicznego myślenia może pracować w banku? Moim zdaniem nie. A co Pani sądzi na ten temat? Co zrobiłaby Pani, gdyby była Pani dyrektorem placówki w której zostałam tak potraktowana? Dziękuję

Joanna

[Odpowiedz]

Angelika Śniegocka Odpowiedź:
Kwiecień 9th, 2011 at 20:13

Witaj Joanno,
czasami na rozmowie rekrutacyjnej pytam kandydatów czy zdarzyło im się popełnić błąd w pracy. To test na uczciwość. Bo nie znam nikogo, kto nie popełniłby błędu.
Oczywiście, można ucinać ręce za błędnie wykonane operacje na kalkulatorze… Rozumiem jednak, że nie chciałabyś pracować w takim banku?

[Odpowiedz]

Pani Angeliko,

Są błędy różnego kalibru. Nie sprowadzajmy wszystkiego do jednego wora. Tu nie chodzi o błędne obliczenia na kalkulatorze, tylko o braki w edukacji, mówiąc dyplomatycznie.
Myślę, że ta pani dobrze wiedziała, że taka kwota jest nierealna, liczyła na to, że nie zorientuję się, chodziło o to, abym przypadkiem nie założyła sobie lokaty w innym miejscu. Chciałabym Panią poinformować, że nie jestem fanką asertywności i nie czepiam się, kiedy ktoś nie wyda mi 1 gr. A takie akcje już widziałam. Ale jak ktoś nawalił dwa razy, to nie muszę udawać, że mnie to cieszy i nie ma problemu. Prosiłam panią, aby wpisała sobie w bazę danych tylko adres do korespondencji, bo może pomylić jej się z tym z dowodu. Ona mówiła, że nie, a później wyszło na to, że tak. Przepraszam, ale nie noszę na głowie aureoli.
Żal mi ludzi, którzy zadłużają się po uszy, a później płacą lichwiarskie odsetki. Myślę, że sumienie gryzłoby mnie, gdybym miała ze słodkim uśmiechem wciskać ludziom kity, że jak wezmą sobie kredyt, to świat stanie przed nimi otworem. Presja wywierana na doradców klienta jest dość duża, nie potrafisz przekonać ludzi, aby zadłużali się, to wylatujesz. Takie są realia. Widzi Pani, ludzie z sektora bankowego oczekują wielkiej wyrozumiałości. Należy się im ona, bo są ludźmi, tyle, że niestety nieludzko traktują klientów, którzy spóźnią się ze spłatą chociażby jednej raty. Szukałam ostatnio innego banku, nom stop była gatka, czy pracuję i czy chcę kredyt. Ja wyjaśniam, że nie biorę żadnych kredytów, ani nie robię debetów, pierwsza reakcja to zdzwienie, szczególnie jak obsługuje mnie facet. Nie używam kalkulatora, liczę ręcznie, bo kobieta na korkach z matmy zabraniała mi używania go.
Współczucie dla ludzi, którzy są wrabiani w kredyty nie pozwala mi pracować w banku. Powód mojej złości był następujący: znam multum osób, którym banki nie darowały żadnych pomyłek. Pozdrawiam

Joanna

[Odpowiedz]