Współczesne organizacje coraz mniej chętnie stawiają na gwiazdy. W erze współpracy i kultywowania ducha zespołowego działania, przychodzą ciężkie czasy dla indywidualistów, którzy często mają narcystyczny rys osobowości.

Praca z narcyzem jest trudna. Ma on wielkie wyobrażenie o swoim talencie i roli w firmie, niechętnie idzie na kompromis, uważa za kogoś wyjątkowego i domaga specjalnego traktowania.

[ Zanim zaczniesz czytać dalej, zapraszam Cię już teraz na mojego nowego bloga Od Zera Do Managera w całości poświęconego budowaniu kariery managera i coachingowi kariery.

Zapraszam,

Angelika Śniegocka ]

Paradoks polega na tym, że to właśnie narcystycznie usposobieni pracownicy wykazują wysoki poziom potencjału zdolności kierowniczych i zachodzą w organizacjach wysoko. I choć z jednej strony mają siłę przebicia, tak niezbędną do przekonywania innych i zajścia wysoko, to nie potrafią dobrze zarządzać podwładnymi. Bywają toksyczni dla otoczenia, wchodzą w ostrą rywalizację, niszczą współpracowników lepszych od siebie. Dlatego preferują otaczanie się ludźmi słabszymi od siebie, których mogą zdominować i którzy nie stanowią zagrożenia dla ich pozycji.

Psychologowie mówią, że narcyzm trudno jest wykorzenić, więc trzeba go kontrolować. Dlatego narcystycznie usposobieni pracownicy powinni być cały czas po kontrolą organizacji, aby ich przesadna pewność siebie i wywyższanie się nie zaprowadziło firmy na manowce. I oczywiście organizacja, która chce inwestować w zdrowe relacje pracownicze, nie powinna narcyzów awansować, aby zapobiec promowaniu takiej postawy w swoich szeregach.

Jeśli macie jakieś doświadczenia w pracy z narcyzem, zapraszam do dyskusji…